Dicle

Dicle Nehri’nin kıyısında, nehrin daha iki diz boyunu geçmediği yerlerde, bir ucundan diğer ucuna yarım günde yürünen bir şehir vardı. Şehrin kudretli mi kudretli bir Bey’i ve Bey’in güzel mi güzel, Dicle adında bir kızı vardı. Kızını evlendirmek isteyen Bey ahalinin ileri gelenlerine ve onların oğullarına, alimlere ve talebelere bir davet verdi bir gün. Davet esnasında bir ara Bey kızına seslenerek ondan bir tas su istedi. Dicle elinde suyla içeri girerken ihtiyar ve genç herkes, Bey’in kendilerine baktığından habersiz, bu bimüslü, beha dilberin hüsnü cemalini seyran ile iştigal etmekte, kızı süzmekteydiler. hani nasıl ki Züleyha’nın ahbapları Yusuf’u görünce ellerindeki bıçaklarla ellerini kesmişlerdi, oradakiler de böyle bir şey yapmış olsalardı, kimse onları bundan dolayı kınayacak değildi. Zira güzelliğinin namı yedi kıtaya ulaşmiştı Dicle’nin. Bey, kızı çıkana kadar herkesi tek tek süzdü, ve yalnız genç bir talebe olan Fırat’ın başının öne eğik olduğunu gördü. Sonrasinda kızınin ardından o da çıktı ve bir müddet geçince gelip insanlara döndü ve dedi ki:

“Niyetim kızımı evlendirmektir, sizleri bunun için çağırdım ve gördüm ki kızım içeriye girdiğinde hiç kimse ona bakmaktan kendini alamadi, bir tek su genç talebe Fırat hariç. Bunun için onu tebrik ediyorum… Ama kızımı şu yakışıklı ve zengin genç Meriç ile evlendireceğim, ki zaten kızım da onu beğenmiş.”

Hayat

Nesnelerin çekiciliği, bize dokunmadıkları ölçüdedir. Hayat hiçbir zaman güzel değildir; güzel olan, hayat üzerine yapılmış betimlemelerdir sadece.

demiş Schopenhauer Amca